Home Teksty Archiwum Prenumerata O nas Kontakt Linki English

Następny Poprzedni

            POWIĘKSZANIE ZASOBÓW LEŚNYCH

            Zalesianie nowych gruntów, zarówno naturalne jak i sztuczne, będzie owocowało nie tylko zwiększeniem lesistości kraju i wynikającymi stąd korzyściami dla środowiska, ale w skali globalnej będzie wpływało na zmniejszenie efektu cieplarnianego na kuli ziemskiej. Młode drzewa pochłaniają bowiem duże ilości dwutlenku węgla, który wytwarzany w wyniku działalności człowieka i naturalnych procesów w przyrodzie, powoduje wzrost temperatury na Ziemi i podnoszenie się wód w oceanach i morzach. Każdy hektar nowego lasu będzie zatem istotny w walce z efektem cieplarnianym.

 

            Nadleśnictwo Łobez, należące do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Szczecinie, zalesiło w ubiegłym roku 1,5 tys. ha gruntów porolnych, docelowo przejmie do zagospodarowania ok. 7 tys. ha. Jest to, w porównaniu z innymi nadleśnictwami szczecińskiej dyrekcji, bardzo duża powierzchnia. Nadleśnictwo czyni starania, by drzewostan na tych terenach charakteryzował się dużym zróżnicowaniem składu gatunkowego, by znalazły się tu równocześnie gatunki iglaste i liściaste, z 40-50% udziałem gatunków liściastych.

 

Pięcioletnia uprawa. Za 2-3 lata będzie tu piękny młodnik.

               W 1945 r. Nadleśnictwo Łobez (wówczas Złotokap) zajmowało powierzchnię niemal 10 tys. ha, w 1991 r. było to już 20,5 tys. ha, a dzisiaj ponad 23 tys. ha. W ciągu 50 lat przybyło więc na gruntach porolnych prawie 11 tys. ha lasu. Stało się tak dzięki zalesianiu marginalnych gruntów rolnych, nieopłacalnych dla uprawy rolniczej, oraz dzięki sukcesji ekologicznej, czyli odnowieniom naturalnym. Na tych obszarach postanowiono wprowadzać gatunki najbardziej szlachetne, biocenotyczne i z punktu widzenia gospodarki leśnej najbardziej cenne - m.in. buka, dęba, jawor, lipę. Ogółem wysadzanych jest ponad dwadzieścia gatunków drzew i krzewów. Intensywne prowadzenie zalesiania i pielęgnacji lasu pozwala także tworzyć nowe miejsca pracy, niezwykle potrzebne w regionie o wysokim stopniu bezrobocia. Stąd ogromna presja samorządów na utrzymanie dużego tempa zalesień na terenie nadleśnictwa. Choć budżet państwa, zgodnie z ustawą, powinien współfinansować programy zalesiania kraju, nadleśnictwa otrzymują jedynie 10-40% należnych im funduszy.

       Nadleśnictwo Łobez położone jest na obszarze trzech pojezierzy: Słowińskiego, Wałecko - Myśliborskiego oraz Drawsko - Kaszubskiego. Niezwykle ciekawa i zróżnicowana jest tu rzeźba terenu, strome pagórki i rozległe płaszczyzny sąsiadują z urokliwymi jeziorami rynnowymi. Nadleśnictwo sąsiaduje z Ińskim Parkiem Krajobrazowym. Zdaniem Nadleśniczego Wiesława Rymszewicza, w wyniku zalesiania Iński Park Krajobrazowy nie straci swoich walorów krajobrazowych, ponieważ najważniejszym elementem środowiskotwórczym w przyrodzie jest las. - Tereny przeznaczone do zalesień nie są w stu procentach obsadzane. Są tam często cenne, podmokłe łąki, torfowiska, skarpy, które pozostają nie zalesione. Nasza współpraca z parkiem układa się dobrze. - dodaje Nadleśniczy.

Szkółka leśna na terenie Nadleśnictwa Łobez

           By można było kształtować zróżnicowane gatunkowo drzewostany Nadleśnictwo Łobez prowadzi szkółkę o powierzchni ponad 20 ha, która jest największą w obrębie szczecińskiej RDLP. Hodowanych jest tu 10% całkowitej produkcji sadzonek dyrekcji, która wynosi 110-150 mln sztuk różnych gatunków. Nadleśnictwo produkuje wszystkie sadzonki roślin na własne potrzeby, nadmiar sprzedaje lub wymienia. Hodowla sadzonek musi być jednak bardzo elastyczna, nikt nie jest w stanie precyzyjnie przewidzieć zapotrzebowania na sadzonki, które może zwiększyć się np. w wyniku klęski pożaru czy wiatrołomu. By poprawić zdrowotność drzewek, prowadzona jest mikoryzacja sadzonek. Umożliwia pobieranie pokarmu i wody z gleby nie tylko poprzez korzenie, ale także przez żywe korzenie grzybni. Powierzchnia pobierania jest wówczas dużo większa. Ma to ogromne znaczenie przy zalesianiu gruntów porolnych, ponieważ dla młodej sadzonki są to warunki bardzo trudne i nieprzyjazne. Mikoryzacja sprawia, że sadzonki są zdrowsze, odporniejsze i szybciej rosną, uniemożliwia również rozwój grzybów szkodliwych, np. huby korzeniowej.

 

 

          Jak wspomnieliśmy, warunki na gruntach porolnych nie są łatwe dla młodych drzewek - gleba jest zazwyczaj "przechemizowana", w wyniku wieloletnich prac rolniczych tworzy się w niej tzw. podeszwa płużna, bardzo twarda warstwa, której system korzeniowy rośliny nie jest w stanie przebić. Dlatego zanim posadzi się nowy las, gleba wymaga specjalnych zabiegów. Należy przeprowadzić tzw. orkę głęboką, która likwiduje podeszwę płużną. By zapewnić osłonę przed przymrozkami i erozją między sadzonkami wysiewane jest żyto, tworzące specyficzny mikroklimat dla młodych drzewek. Dzięki temu przez kilka lat nie wymagają one intensywnej pielęgnacji.

 Szkółka leśna na terenie Nadleśnictwa Łobez

            Tereny zielone nazywane są naturalnymi pochłaniaczami dwutlenku węgla. Ich wielkość może niwelować negatywne skutki globalnego ocieplania planety. Należy więc sadzić lasy, a szczególną ochroną otaczać już istniejące, stare drzewostany - tak by jednocześnie zalesiać i zachowywać różnorodność biologiczną.

                       

                        Tekst i zdjęcia: Monika Romańska